“En daarom was het ontzettend leuk om te doen”

Eenmaal in de kleine, donkere kleedkamer zaten we op de grond. Een man begon aan een veer te trekken en een synthetische gong galmde door de kamer, nog een ruk aan de veer en het geluid veerde op en neer door de kamer. Toen kwam de danseres er bij, eerst rustig en gecontroleerd, later vol energie en met wilde spasmen. Al een lang geleden waren de eerste ”wat doe ik hier” en ”wat is dit” blikken door het stom geslagen publiek gegaan. Geen van ons kon wijs worden uit de onsamenhangende, handgemaakte elektrische tonen die uit de vreemdste zelfgemaakte instrumenten voort kwamen. Voor mij en voor de meeste andere duurde het veel te lang, alsof je uren naar een insect moest kijken, iedere keer anders en toch iedere keer hetzelfde, het ging vervelen.

Het vrolijke ”normale” optreden van het Philharmonisch orkest was een ware verademing.

Na de pauze kregen we zelf de kans om deze moderne dans idee├źn zelf uit te proberen, sceptisch gingen we de nog steeds kleine en warme kleedkamer weer in. De groep werd opgedeeld in een muziek groep en een dans groep, ik had muziek. Gelukkig. We kregen verassend genoeg een dans aangeboden, een simpele, korte dans die zelfs ik zonder probleem kon uit voeren en ook moesten we met een partner op elkaar leren steunen. Hier kwam de aap uit de mouw voor mij, mensen begonnen te begrijpen waar het om ging, het gaat niet zo zeer om echt iets maken, maar meer om iets laten zien, bezig zijn. Het is niet leuk om naar te kijken, niemand snapt het, niemand kan het snappen, er is niets te snappen, het is vrij. En daarom was het ontzettend leuk om te doen.