“Ik heb de Indie-Classical afspeellijst van Spotify al opgeslagen”

Indie-Classical, ik kon me er niet veel bij voorstellen.
Blijkbaar betekent het, veel geluid. Het heeft niet één specifiek geluid. Getrommel op Cola flessen, blaasinstrumenten of elektronische muziek, het kan allemaal.

Wij mochten werken met de Cola flessen.
Onder het geluid van getrommel en getinkel deed een meisje een moderne dans. Heel vaag allemaal. Ik had er eerst niet zoveel mee.
Ze legde ons uit wat de voorstelling inhield, en dat het niet gewoon wat rondrollen met vreemde geluiden op de achtergrond was. Het ging over wachten. Hoe wacht je? Geduldig, ongeduldig? Met elkaar of alleen?
Over elke beweging was nagedacht en elk geluid had een betekenis.
Daarna werd de groep in tweeën gedeeld, de dansers en de muzikanten.
Hoewel het veel te warm was in dat kleine hokje om helemaal los te gaan op het geluid van elastiekjes die uit elkaar getrokken worden was het toch leuk om te doen.
Zelf nadenken over het idee en daarna aan de andere groep laten zien hoe mooi we ‘wachten’ kunnen verbeelden terwijl zij op bakjes mogen slaan. Een buitenstaander had er niks van begrepen maar wij wisten zelf heel goed wat we aan het doen waren.
Als je zelf meedoet met zo’n voorstelling en weet wat het verhaal erachter is wordt het een stuk mooier.
Hoewel ik in het begin de andere twee voorstellingen veel mooier en interessanter vond, ben ik toch wel blij dat ik met deze heb mogen werken. Ik heb een heel nieuw genre leren kennen en iets gedaan wat ik nooit zou doen.

Ik heb de Indie-Classical afspeellijst van Spotify al opgeslagen.

 

Iets wat mij echt is bijgebleven is de eerste presentatie met de workshop die daarop aansloot. Al gelijk merkte je dat je iets anders te zien kreeg dan normaal. Het was een klein vreemd kamertje, en overal stonden allerlei onsamenhangende voorwerpen opgesteld. En toen begon het optreden, ik voelde me gelijk thuis in de muziek, een leuk ritme met een nieuw soort sound van allerlei zelfgemaakte instrumenten. Maar toen begon de dans, dat maakte het geheel zo vaag. De danseres leek zich te vervelen en wringende zich ondertussen in allerlei posities. We begrepen het niet, het leek wel samen te gaan, maar toch werd niet duidelijk waar het nou om ging.

En toen kwam de workshop, dat bracht heel veel duidelijkheid, alsof met de zaklamp wordt gewezen op de verschillende punten in een druk feest, waar er te veel indrukken waren om te verwerken. We kregen inzage in hoe de vreemde muziek tot stand is gekomen, en wat het idee was achter de dans. En zo hebben we onze eigen voorstelling kunnen neerzetten, waar natuurlijk ook nog het nodige mis ging (althans bij de muziekgroep) maar dat maakt het wel weer leuk.